JIJ zit aan tafel, niet het beleid

De vraag is: Laat je jezelf zien op je werk? Of ben je daar een totaal andere versie van jezelf? Je kunt proberen je persoonlijkheid aan de kapstok te hangen en “puur professioneel” te zijn.  Maar dat hou je niet vol. Dat is onmenselijk. Je zult jezelf gedoseerd mee moeten nemen als professional.

In elke werk- en spreeksituatie spelen vier factoren mee:

1. Het doel van het gesprek.
2. De context (een ministerie ≠ een hippe start-up.).
3. 3. De luisteraars.
4. 4. Jij. Je IK. Met je geschiedenis, voorkeuren en eigenaardigheden.

Mensen zijn het meest zichzelf als er niemand kijkt. Dan zie je ineens dat gekke sprongetje. Ook als je niets zegt, laat je iets zien. Je persoonlijkheid neem je altijd mee, zeker als het raakt aan jouw grenzen. Persoonlijkheid selectief meenemen is niet alleen gezonder, het creëert ook veel meer verbinding. Dus het maakt je ook een betere gesprekspartner.

De balans vinden tussen de context waarin je werkt en wie jij persoonlijk bent, is een grote uitdaging voor veel ambtenaren (en heel veel andere professionals). En wat wij zien, heel veel ambtenaren vinden dit spannend. Om henzelf mee te nemen. Ja, maar dit is het beleid. Niet raar ook met een minister die zelfs zei: Ik ben Beleid. Maar wij zeggen altijd in onze training, harstikke leuk dat dit het beleid is. Maar het beleid zit niet aan tafel. Jij zit aan tafel. Je neemt jezelf mee en je bent zichtbaar. Of je dat nou leuk vindt of niet. Als jij iets voor elkaar krijgen met je beleid, zal jij goed moeten kunnen spreken om het over te brengen.

Je doet dit door allereerst ruimte te maken voor wat jij vindt en voelt. Dit betekent niet dat je het altijd direct hoeft uit te spreken. Maar je moet het wel erkennen. Storingen hebben voorrang. Interne storingen, jij die iets denkt wat haaks staat op de mening van anderen, hebben ook voorrang. Dus erken eerst je gevoel of mening. En bedenk daarna wat je ermee wil.

In spannende gesprekken heb je twee opties. Zo kan het voelen althans. Of je spreekt je niet uit. Dan kan het voelen alsof je jezelf opoffert. Jij neemt je gevoel of mening immers mee naar huis. Spreek je jezelf te vaak niet uit, dan ga je op een gegeven moment een andere baan zoeken. Of je wordt ziek.

Optie twee is dat je je wel uitspreekt. Dan kan het voelen alsof je de sfeer opoffert. Het is immers vaak als je ergens mee zit niet een leuke boodschap om aan mensen te brengen. Je kan bijvoorbeeld merken dat je ergens alleen in staat. Het voelt kwetsbaar. Allemaal ingewikkeld. Het kan dus voelen alsof jij de sfeer opoffert. Vaak valt dit wel mee. En schept het op de lange termijn rust en ruimte. En jij voelt jezelf krachtig. Je bent voor jezelf opgekomen. Voor wat jij vindt en voelt. En de enige die dat kan doen ben jij.

Je IK meenemen is belangrijk als je spreekt. Je kan namelijk niet iemand anders imiteren als spreker. Als jij Obama na gaat doen, zien wij een wit iemand van 35 die Obama na doet. Dat werkt niet. Plus van Obama zie je alleen het resultaat van zijn spreken. En niet de stappen die hij neemt om te komen tot dat resultaat. Kijken hoe doet hij dat en wat zou ik hiervan kunnen leren is veel effectiever. Iedere spreker is namelijk anders. En dat maakt het ook leuk. Jezelf meenemen maakt je authentiek. Uiteraard wel afgestemd op de anderen, de context en het doel van het gesprek. Wij noemen dit, en dat komt uit de TGI, selectieve authenticiteit.

Dus: wees authentiek, maar wel selectief.

Je hebt immers ook een eed gezworen.